In mijn vorig schrijven herhaalde ik dat jouw mate van geluk jouw verantwoordelijkheid is.
En vanzelfsprekend zijn niet alle dagen dezelfde. Er zijn dagen waar alles precies tegenzit. Collega’s die niet meewerken of zich niet aan hun woord houden. Dat ene familielid dat je weer eens volledig onderuithaalt. Die potentiële klant die nog steeds dé offerte niet getekend voor akkoord terugstuurde. Die leverancier die niet de oplossing gevonden heeft. En ga zo maar verder.
En zeer persoonlijk? Als ik in deze toestand verkeer dan weet ik dat ik even moet pauzeren. Gewoon stoppen dus en aan introspectie doen. Zo iets: Awel Paul, hoe gaat het? Wat is nu jouw verdienste in al deze zaken? En eerlijk? Heel vaak moet ik dan – hoe pijnlijk ook – toegeven dat de meeste van die gedachten een projectie zijn van mijn eigen gevoelens op de anderen. Want ook hoe ik omga met de zaken in mijn leven die niet helemaal lopen zoals ik wil, is mijn verantwoordelijkheid. Ik heb actie te ondernemen om er vanuit een andere hoek naar te kijken. Ik ben tenslotte de enige met wie ik straks naar huis rijd, toch? En ook de enige met wie ik morgen weer vol energie naar mijn werk rijd.
Een tijdje geleden was ik als eerste helemaal alleen in de Kapel van de Ontluiking (https://paulboulez.be/inspiratiemoment/). En daar viel mijn oog op het gastenboek. Statig op een oude boekstandaard. Tussen vele nationaliteiten en evenveel wereldtalen stond er ook volgende : “Het was een openbaring om ons door de leegte te laten vullen.”
“Het was een openbaring om ons door de leegte te laten vullen.”
Bewust twee keer getypt.
Want die leegte mag je zelf invullen. Familielid? Leverancier? Collega? Vriend? Vriendin? Of jezelf??
Wat heb jij nodig om die leegte, leegte te laten zijn?
In het verschil, de afstand tussen de twee leegtes, ligt de basis naar verandering.
Neem je eigen verantwoordelijkheid voor je eigen geluk en durf te kijken naar de leegte. Met mildheid weliswaar.
En eens je daarin slaagt … vergeet niet dankbaar te zijn. Niet enkel dankbaar naar en voor de ander maar ook naar en voor jezelf.
Zeer fijne reis nog en graag tot gauw.
Ja ik zou me dankbaar voelen jullie te mogen verwelkomen op ons inspiratiemoment over Dankbaarheid in de Kapel. Maar kom vooral voor jezelf, toch? Dan is dankbaarheid aanstekelijk.
Snel delen met vrienden en aanwezigheid bevestigen per mail. Voor een optimale beleving beperken we het aantal deelnemers namelijk tot 20 personen. Tot dan !



