Het nut van communicatie.

Doorheen de jaren leren we allemaal communiceren en bijgevolg denken we dat we dat kunnen.

Door zelf kinderen te hebben merk je heel vaak dat communicatie toch een individuele skill blijft. En toch doet ook bij de ontwikkeling van deze skill de plaats waar je wieg stond er toe. Zo merk je zeer duidelijk bij de ruime en vrienden- en kennissenkring dat kinderen de vormen van communicatie van hun ouders overnemen.

Communicatie is het uiten, veruitwendigen van wat er leeft bij de spreker, schrijver.

En toch verloopt de communicatie niet altijd vlot.

De oorzaak van minder goede communicatie is het zichzelf niet willen blootgeven of de gesprekspartner niet willen kwetsen. Zoals steeds bij de (on)bewust moeilijkere topics (professioneel maar ook privé) is hier de onbewuste drijfveer om niet open en duidelijk te communiceren meestal een diep verankerde angst.

Een promotie die verwacht wordt of een best intensieve periode kunnen dus automatisch zorgen dat de open communicatie niet vrijuit gevoerd wordt.

Personen die beweren niet snel boos te zijn of niet snel onder de indruk te zijn van mededelingen, kunnen daarmee twee mogelijke reacties losmaken.   Zij nodigen misschien juist uit om met zo weinig omwegen direct tot de essentie te komen of zij maken dermate veel indruk dat daardoor hun gesprekspartner duidelijk dit gedrag kopieert (pacing) waardoor enkel nog rond de essentie gepraat wordt.

Het gevaar is dan dat er gepraat wordt maar niet meer gecommuniceerd vanuit de buik waardoor een groot deel authenticiteit verloren gaat.

Tijdens coachingstrajecten nodig ik al mijn coachees uit (ook zij die beweren zeer introvert te zijn) om open en vanuit de buik te communiceren. Eye-opening voor iedereen tot op heden en alweer een gegronde reden om in een coachingstraject te stappen want iedereen kan het leren.

Tijdens een vrijblijvend intakegesprek neem ik graag de tijd om toe te lichten hoe ik daarin slaag.

Een blog ?

Wat is de bedoeling? En eigenlijk nog meer : wat is mijn bedoeling, want ik schrijf hem toch?

Wel, als ik glashelder mag communiceren dan is de hoofdbetrachting van deze blog om zo veel mensen naar een coach te krijgen.

En ja, je hebt genoeg coaches. Ons beroep is nog niet beschermd. Ik wil jullie dan ook duidelijk maken dat je beter op gesprek gaat bij een gecertificeerd coach als bij een zichzelf verklaard pastoor.

Wat kan je van een coach verwachten?

Een coach die al heel wat kilometers in zijn / haar coachingstoel gezeten heeft, kan u zeker helpen bij het aanrijken van handvaten. Handvaten om de verandering die je wil inzetten ook daadwerkelijk in te zetten. Door in te zoomen op je totale aanwezigheid (en hier bedoel ik dus niet enkel de uitgesproken woorden maar ook de lading die je er zelf aan geeft in combinatie met je lichaamstaal) slagen we er zeker in om bepaalde aspecten van je leven op een totaal andere manier te bekijken.

De coach is hier enkel begeleider van het proces en jij zet de ‘deur-naar-binnen’ die we samen optrokken tijdens een gesprek steeds verder open. Of althans, jij hebt vanaf dan de sleutels in de hand om deze deur te openen of te sluiten en alle standen die daartussen liggen.

Waarom schrijf ik een blog?

Als je beslist om in een coachingstraject te stappen (en daarvoor leg je best nu al een afpraak vast voor een zogenoemd intake-gesprek van maximaal een half uur) dan vind ik het best aangenaam dat je ook een beetje achtergrond hebt over je coach. Al mijn teksten gaan direct over zaken die me ooit diepgeraakt hebben of me nog steeds raken.   Want de zoektocht naar je bewuste waarden en overtuigingen stopt nooit.